دررفتگی‌های مکرر: پاتلا و زانو

انتخاب روش جراحی در ناپایداری پاتلا بر اساس TT-TG

تعریف:

انتخاب روش جراحی در ناپایداری پاتلا بر اساس وضعیت کانتینمنت و آلاینمنت تعیین می‌شود. فاصله TT-TG و Q-Angle شاخص‌های کلیدی هستند.

راهنمای درمان بر اساس TT-TG:

• TT-TG کمتر از ۲۰ میلی‌متر با آلاینمنت طبیعی: بازسازی MPFL کافی است نکته سوال.
• TT-TG بیش از ۲۰ میلی‌متر یا بیش از ۱۵ میلی‌متر همراه با دیسپلازی تروکلئا: انتقال توبروزیته تیبیا اندیکاسیون دارد.

شرایط این بیمار:

• Q-Angle ۱۲ درجه (طبیعی، زیر ۲۰).
• TT-TG ۱۲ میلی‌متر (زیر آستانه).
• Insall ۱.۲ (در محدوده قابل قبول، آستانه پاتلا آلتا بیش از ۱.۲ است).
• شکست توان‌بخشی پس از شش ماه، اندیکاسیون جراحی را قطعی می‌کند.

نکات تکمیلی:

• ترمیم کپسول مدیال نرخ شکست ۳۰ درصدی دارد، تقریبا معادل درمان غیرجراحی.
• Lateral release برای ناپایداری به‌تنهایی اندیکاسیون ندارد (۱۰۰٪ امتحانی).

درمان دیسپلازی پاتلا با ناپایداری

تعریف:

دیسپلازی پاتلا یکی از علل کانتینمنت ناکافی در ناپایداری مکرر کشکک است و طبقه‌بندی Wiberg شایع‌ترین سیستم توصیف آن است.

اندیکاسیون درمان جراحی:

• در ناپایداری مکرر پاتلا با دیسپلازی پاتلا (Wiberg Type C)، بازسازی MPFL درمان انتخابی است نکته سوال.
• بازسازی MPFL کانتینمنت قدامی-مدیال پاتلا را بازمی‌گرداند.

موارد محدود سایر گزینه‌ها:

• توان‌بخشی و observation در دررفتگی اول و VMO dysfunction با TT-TG کمتر از ۲۰ کاربرد دارد.
• Trochleoplasty مخصوص دیسپلازی شدید تروکلئا است نه دیسپلازی پاتلا.
• Lateral release به‌تنهایی برای ناپایداری اندیکاسیون ندارد و ممکن است ناپایداری بیشتر ایجاد کند.

پایدارکننده‌های پاتلا در دامنه اولیه فلکشن

تعریف:

پایداری پاتلا به ترکیبی از پایدارکننده‌های استاتیک و دینامیک وابسته است که نقش هر کدام در دامنه‌های مختلف فلکشن متفاوت است.

تقسیم پایدارکننده‌ها:

• پایدارکننده Static اصلی: MPFL.
• پایدارکننده Dynamic اصلی: VMO.

نقش بر اساس دامنه فلکشن:

• در ۰ تا ۲۰ درجه: MPFL و VMO پایداری اصلی را فراهم می‌کنند نکته سوال.
• در ۳۰ درجه به بعد: کانتور استخوانی تروکلئا نقش غالب پیدا می‌کند.

اهمیت بالینی:

• در دررفتگی حاد، MPFL شایع‌ترین ساختار آسیب‌دیده است.
• ضعف VMO پایه درمان محافظه‌کارانه و توان‌بخشی هدفمند است.