دونده ۳۸ ساله با درد خلف پاشنه و تشخیص نهایی insertional Achilles tendinosis بعد از عدم پاسخ به درمانهای غیر جراحی، کاندید عمل جراحی میشود. در حین عمل قسمتهای دژنره تاندون دبرید میشود. در چه صورت ممکن است تصمیم به ترانسفر فلکسور هالوسیس لونگوس به کالکانئوم بگیرید؟
اندیکاسیون ترانسفر فلکسور هالوسیس لونگوس در تاندینوز اینسرشنال آشیل
اصل کلی:
در تاندینوپاتی اینسرشنال آشیل که به درمان غیرجراحی پاسخ نداده، جراحی شامل دبریدمان بخش دژنره تاندون، اکسوستکتومی کالکانئوس و در صورت لزوم تقویت با ترانسفر تاندون است. ارزیابی آناتومیک نشان داده که میانگین ارتفاع محل اتصال آشیل حدود نوزده و هشتدهم میلیمتر است و با جداسازی تاندون از بالا به پایین میتوان تا پنجاه درصد محل اتصال را با ایمنی برداشت. وقتی میزان دبریدمان یا جداشدن تاندون از استخوان از این آستانه فراتر رود، یعنی بخش زیادی از اینسرشن از کالکانئوس جدا شود، ترمیم بهتنهایی ناکافی است و تقویت با ترانسفر فلکسور هالوسیس لونگوس مطرح میشود.
تطابقهای کلیدی:
گزینه ج: معیار تصمیم بر مبنای جداشدن اینسرشن از استخوان و میزان دبریدمان بیش از پنجاه درصد است، نه صرفا قطر در یک نقطه؛ متن آستانه پنجاه درصد را برای اضافه کردن ترانسفر ذکر میکند و گزینه د دقیقتر این آستانه اینسرشنال را بیان میکند.
گزینه الف: حرفهای بودن ورزشکار بهتنهایی اندیکاسیون ترانسفر نیست و تصمیم بر مبنای حجم بافت برداشتهشده است.
گزینه ب: ترانسفر تاندون ریکاوری را طولانیتر میکند، نه سریعتر؛ پس نیاز به ریکاوری سریع منطقی برای ترانسفر نیست.
نکته بالینی:
مطالعه Hunt نشان داد در موارد اولیه افزودن ترانسفر فلکسور هالوسیس لونگوس لزوما ضروری نیست و هر دو گروه با و بدون ترانسفر بهبود عملکرد و درد مشابه داشتند، اما گروه ترانسفر قدرت پلانتارفلکشن بیشتری داشت؛ پس ترانسفر بیشتر برای دبریدمان وسیع کنار گذاشته میشود.
کارگر ۴۰ سالهای با درد و pesplanovalgus deformity mild از دوسال قبل بدون پاسخ به درمان کانزرواتیو مراجعه کرده است. در معاینه حرکات پاسیو hindfoot rigid میباشد. بهترین اقدام درمانی کدام است؟
انتخاب آرترودز در کفپای صاف با هیندفوت سفت
اصل کلی:
در کفپای صاف والگوس با هیندفوت سفت و ثابت و شکست درمان محافظهکارانه، دفرمیتی سفت مرحله سه مطرح است که آرترودز هیندفوت اندیکاسیون دارد. وقتی چند مفصل هیندفوت سفت و درگیر باشند، تریپل آرترودز شامل سابتالار، تالوناویکولار و کالکانئوکوبویید روش انتخابی تاریخی برای اصلاح دفرمیتی است.
تطابقهای کلیدی:
گزینه الف: آرترودز تالوناویکولار منفرد در بیمار مسن کمتوقع گزینه است، اما در کارگر چهلساله با هیندفوت کاملا سفت اصلاح کافی ایجاد نمیکند.
گزینه ب: دایپل یعنی آرترودز تالوناویکولار و سابتالار برای دفرمیتی خفیف مرحله سه است؛ در دفرمیتی سفت با درگیری گسترده، افزودن کالکانئوکوبویید برای اصلاح بزرگ کمککننده است.
گزینه د: آرترودز سابتالار منفرد فقط برای دفرمیتی محدود به سابتالار است.
نکته بالینی:
سفت بودن کامل هیندفوت نشانه درگیری چند مفصل است و آرترودز یک یا دو مفصل برای اصلاح بزرگ کافی نیست؛ افزودن مفصل کالکانئوکوبویید برای اصلاحهای بزرگ کمککننده است.