خانم ۶۱ ساله با دفورمیته شارکو دیابتی از یک سال قبل به کلینیک مراجعه میکند. دفورمیته کف پا صاف (Collapsing foot) تیپ ۲ شان ۱ به برجستگی استخوان زیر کوبویید و حس کاهش یافته کف پا و نبضهای قابل لمس در معاینه معاینه میگردد. سابقه زخم کف پا ندارد. دفورمیته فیکس میباشد. HbA1C:7.8 کدام اقدام را توصیه میکنید؟
جراحی در شارکو عمدتا برای ناپایداری همراه با درد یا زخم و دفورمیتی غیرقابلبریس در نظر گرفته میشود. این بیمار دفورمیتی فیکس و تثبیتشده، بدون سابقه زخم، با نبضهای قابللمس دارد، پس در غیاب ناپایداری و زخم اندیکاسیون قطعی جراحی وجود ندارد و رویکرد محافظهکارانه با مشاهده و کفش و ارتوز تطابقی منطقی است، بهویژه که کنترل قند هنوز بهینه نشده است.
رد گزینهها:
آرترودز اصلاحی میدفوت برای دفورمیتی ناپایدار یا زخمساز اندیکاسیون دارد نه دفورمیتی فیکس بدون زخم. آرترودز پنفوت بیش از حد تهاجمی و فاقد اندیکاسیون در این وضعیت پایدار است. فیوژن انتخابی مفاصل گرفتار نیز در فقدان ناپایداری علامتدار یا زخم توجیه ندارد.
در پای دیابتی، جهت تمایز نوروپاتی شارکو از استئومیلیت مزمن کدام روش تشخیصی ارجح است؟
برای افتراق استئومیلیت از آرتروپاتی شارکو، اسکن گلبول سفید نشاندار با ایندیوم روش ارجح است و در متارفرنس بالاترین اختصاصیت تشخیص استئومیلیت با اسکن گلبول سفید نشاندار همراه بوده است.
رد گزینهها:
اسکن گالیوم و تکنزیوم ردیاب را مستقیم در خون تزریق میکنند و در شارکو به دلیل ارتشاح گلبول سفید التهابی حتی بدون عفونت مثبت کاذب میشوند پس کماختصاصترند. توموگرام برای جزئیات استخوانی است و توان افتراق عفونت از شارکو را ندارد.
حداقل معیارهای لازم Ankle-brachial index و Toe pressure جهت بهبود زخم دیابتی مورد میباشد؟
بر اساس رفرنس، شاخص مچپایی-بازویی کمتر از نیم یعنی زخم بدون مداخله عروقی بعید است ترمیم شود پس حداقل لازم برای ترمیم حدود نیم است، و فشار انگشت پای بالای چهل میلیمتر جیوه با ترمیم زخم همراه است. پس حداقلها برابر فشار انگشت چهل میلیمتر جیوه و شاخص مچپایی-بازویی نیم است.
رد گزینهها:
عدد هفتاد میلیمتر جیوه آستانه فشار مطلق انگشت برای حالت طبیعی است نه حداقل لازم برای ترمیم، و نسبت انگشت به بازو بالای هفتدهم طبیعی تلقی میشود. ترکیب فشار هفتاد یا شاخص هفتدهم بهعنوان حداقل ترمیم با متن رفرنس مطابقت ندارد.
