آقای ۵۵ سالهای با سابقه DVT در اندام تحتانی با شکایت درد و توده در پوسترومدیال زانوی همان اندام مراجعه کرده است. در MRI پوپلیتئال سیست بزرگ با فشار بر روی عروق پوپلیته گزارش شده است. در آرتروسکوپی زانو، تغییرات دژنراتیو خفیف مشاهده شده ولی ارتباطی با کیست یافت نمیشود. کدامیک از روشهای زیر ارجح است؟
درمان کیست بیکر بزرگ علامتدار در بزرگسالان
اصل بنیادین:
در بزرگسالان، پاتولوژی داخل مفصلی باید تشخیص داده شده و درمان گردد، در غیر این صورت عود شایع است.
اندیکاسیون اکسیزیون باز:
کیست بزرگ با فشار بر روی عروق پوپلیته نکته سوال.
عدم ارتباط کیست با مفصل در آرتروسکوپی.
تغییرات داخل مفصلی مهم در آرتروسکوپی وجود نداشته باشد.
روش جراحی باز:
اپروچ پوسترومدیال Henderson روش انتخابی است.
در این رویکرد دسترسی مناسب به ساختار کیست و گردن آن فراهم میشود.
سایر گزینهها چرا رد میشوند:
آسپیراسیون مکرر در بزرگسالان عود بالا دارد و در بیمار با سابقه DVT خطر افزایش دارد.
در اطفال، benign neglect ارجح است و آسپیراسیون به ندرت انجام میشود.
خانم ۴۳ سالهای با درد زانوی راست با تشخیص کیست بیکر کاندید آرتروسکوپی میشود. حین جراحی منیسکها و غضروف سالم بوده و کیست ارتباط داخل مفصلی ندارد. اقدام مناسب درمانی کدام است؟
درمان کیست بیکر بدون ارتباط داخل مفصلی
اصل کلیدی:
در صورتی که کیست بیکر ارتباط داخل مفصلی نداشته باشد یا در آرتروسکوپی تغییرات داخل مفصلی نیاز به درمان نباشد، روش Open (برش پوسترومدیال - Henderson) استفاده میشود نکته سوال.
منطق روش باز:
بدون ارتباط داخل مفصلی، درمان فقط آرتروسکوپیک عود بالا دارد.
اکسیزیون کامل ساک کیست از طریق اپروچ پوسترومدیال هندرسون.
در این رویکرد دسترسی مستقیم به کیست و گردن آن فراهم است.
چرا گزینههای دیگر رد میشوند:
فیزیوتراپی بهتنهایی برای کیست علامتدار کافی نیست.
شیور دهانه کیست بدون پاتولوژی داخل مفصلی منطقی نیست.
