آسیب اعصاب در تروما

منابع دهنده گرافت عصبی در اندام فوقانی

پاسخ و استدلال: بر اساس رفرنس، شایع‌ترین عصب دهنده گرافت عصب سورال است، اما در اندام فوقانی سه عصب حسی به‌عنوان منبع گرافت معرفی شده‌اند: عصب پوستی لترال ساعد (آنته براکیال لترال)، عصب پوستی مدیال ساعد (آنته براکیال مدیال) و شاخه حسی سطحی عصب رادیال.

• بنابراین شاخه حسی رادیال، آنته براکیال مدیال و آنته براکیال لترال هر سه از منابع استاندارد گرافت در اندام فوقانی هستند.
• عصب حسی براکیال مدیال (پوستی مدیال بازو) در فهرست منابع دهنده گرافت اندام فوقانی رفرنس قرار ندارد، پس این مورد به‌عنوان منبع توصیه نمی‌شود و گزینه استثنا است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند:

• شاخه حسی عصب رادیال به‌صراحت در رفرنس به‌عنوان دهنده ذکر شده و حتی در صورت آسیب پروگزیمال قبلی رادیال جذابیت بیشتری دارد، پس استثنا نیست.
• عصب پوستی مدیال ساعد از منابع شناخته‌شده گرافت اندام فوقانی است و استثنا نیست.
• عصب پوستی لترال ساعد نیز در رفرنس به‌عنوان منبع گرافت آمده و استثنا نیست.

منبع: Rockwood Ch20 - Principles of Nerve Injuries and Their Management - منابع گرافت عصبی

عصبی که اسیبش در معاینه راحت تر missed میشود

پاسخ عصب موسکلوکوتانئوس است. متن تاکید میکند چون بعضی حرکات با بیش از یک عضله انجام میشوند باید هنگام تست قدرت عضله شکم یا تاندون ان را لمس کرد و مثال میزند که فلکشن ارنج علاوه بر بایسپس و براکیالیس با براکیورادیالیس هم انجام میشود. بایسپس و براکیالیس توسط عصب موسکلوکوتانئوس عصب دهی میشوند ولی براکیورادیالیس از عصب رادیال است پس در فلج موسکلوکوتانئوس فلکشن ارنج همچنان با براکیورادیالیس حفظ میماند و اگر لمس دقیق انجام نشود اسیب عصب دیده نمیشود. مدیان و اولنار و رادیال هرکدام علائم حرکتی و حسی مشخص تری دارند که در معاینه اشکارتر است.

متن مرجع: «it is important to palpate either the muscle belly or the tendon of the muscle being tested, in order to confirm which muscles are functioning, as some movements can be performed by more than one muscle. For example, the elbow can be flexed by brachioradialis as well as biceps and brachialis.»

منبع: Rockwood Adult Ch20 - Nerve Injuries

اکسونوتمزیس و افتراق با نوراپراکسی و نوروتمزیس

تعریف:

اکسونوتمزیس اسیب بلانت شدیدتری است که اکسون و میلین دچار دژنراسیون والرین می شوند اما لایه های بافت همبند شامل لوله اندونوریال، پری نوریوم و اپی نوریوم سالم می مانند.

انواع (طبقه بندی سدون):

• نوراپراکسی: بلوک هدایتی موضعی، اکسون سالم، بدون دژنراسیون والرین، بازگشت کامل و غیر وابسته به الگوی پروگزیمال به دیستال.
• اکسونوتمزیس: قطع اکسون، دژنراسیون والرین، رشد مجدد یک تا دو میلیمتر در روز در همان مسیر قبلی و بازگشت از پروگزیمال به دیستال نکته سوال.
• نوروتمزیس: قطع کامل تنه عصب و همه لایه ها، فقط با ترمیم جراحی بازیابی نسبی دارد.

اهمیت بالینی:

فلج عصب رادیال همراه شکستگی شفت هومروس شایع ترین مثال اکسونوتمزیس است و پیش اگهی خوبی برای بازگشت خودبخودی دارد.

نکته بالینی: بازگشت پیشرونده از پروگزیمال به دیستال همراه پیشروی علامت تینل، نشانه دژنراسیون و رژنراسیون اکسونی است و نه بلوک هدایتی صرف.