آقای ۲۴ ساله بر اثر نزاع و برخورد مشت به دهان طرف دعوا دچار زخم روی سطح دورسال MP سوم شده و ده روز بعد با عفونت زخم مراجعه میکند. جواب کشت میکروبی E.corrdens میباشد. علاوه بر اقدامات جراحی، کدام آنتیبیوتیک توصیه میشود؟
درمان آنتیبیوتیکی گزش انسانی و عفونت Eikenella corrodens
پاسخ و استدلال:
زخم سطح دورسال مفصل MP پس از برخورد مشت به دندان (clenched-fist injury) نوعی گزش انسانی است و ارگانیسم شاخص آن Eikenella corrodens است.
آنتیبیوتیک انتخابی برای پوشش Eikenella corrodens، پنیسیلین (یا آموکسیسیلین-کلاوولانات) است؛ این ارگانیسم به سفالوسپورینهای نسل اول، آمینوگلیکوزیدها و کلیندامایسین مقاوم است؛ بنابراین علاوه بر دبریدمان جراحی، پنیسیلین توصیه میشود.
چرا گزینههای دیگر غلطاند:
جنتامایسین (آمینوگلیکوزید) پوشش مناسبی برای Eikenella corrodens ندارد.
سیپروفلوکساسین داروی خط اول پوشش این ارگانیسم در این سناریو نیست.
سفالوسپورین (بهویژه نسل اول) علیه Eikenella corrodens مقاومت دارد و مناسب نیست.
بر اساس منبع رفرنس این مورد بهصراحت پوشش داده نشده و کلید بر مبنای اصول استاندارد ارتوپدی تعیین شده است.
منبع: Rockwood Adults Ch29 - Osteomyelitis and Other Orthopaedic Infections - Systemic Antibiotic Treatment
تمام موارد زیر در تشخیص عفونتهای استخوانی توسط MRI کمک کننده است، بجز:
نقش MRI و گادولینیوم در تشخیص عفونت استخوانی. سوال از نوع بجز است و باید گزینه نادرست را پیدا کرد. MRI دقیق ترین روش برای ارزیابی مغز استخوان و بافت نرم است و ضایعات مدولاری را بهتر از کورتیکال نشان میدهد در حالی که CT برای استخوان کورتیکال ارجح است، پس گزینه الف درست است. MRI ادم و هایپرمی را از همان یکی دو روز اول عفونت نشان میدهد و به همین دلیل حساسیت بالایی دارد. طبق متن تزریق گادولینیوم داخل وریدی بافتها را متناسب با خونرسانی آنها انهنس میکند و در افتراق ابسه از فلگمون و سینوس و عفونتهای اپیفیزیال کمک کننده است. یعنی گادولینیوم دقیقا در افتراق بافت فعال عفونی که انهنس میشود از ادم ساده کمک کننده است، پس گزینه د که میگوید گادولینیوم کمک کننده نیست با متن در تضاد است و همان استثنا و پاسخ بجز محسوب میشود.
متن مرجع: «Intravenous gadolinium contrast can enhance tissues according to their vascularity, while it is also useful in cases of abscesses and their differentiation from phlegmon (a solid inflammatory mass), sinuses, and suspected epiphyseal infections.»
آقای 35 ساله به دنبال شکستگی دیستال فمور تحت جراحی و فیکساسیون با پلاک قرار میگیرد. 1.5 ماه پس از عمل دچار ترشح از محل زخم شده است. در بررسیهای انجام شده علیرغم تشکیل ابسه پایداری پلاک در محل شکستگی مشهود است. مناسبترین اقدام درمانی به همراه درمان انتی بیوتیکی چیست؟
عفونت زودرس با فیکساسیون پایدار و شکستگی جوشنخورده. در عفونت زودرس پس از فیکساسیون با پلاک، وقتی فیکساسیون پایدار است و شکستگی هنوز جوش نخورده، هدف کم کردن بار باکتریایی با دبریدمان و انتی بیوتیک و در عین حال حفظ ایمپلنت تا جوش خوردن شکستگی است. طبق متن در صورت نبود استئولیز اطراف ایمپلنت و پایدار بودن فیکساسیون، دبریدمان جراحی همراه انتی بیوتیک برای سرکوب عفونت تا جوش خوردن شکستگی به کار میرود. همچنین بستن اولیه زخم ضروری نیست و باز گذاشتن زخم و پانسمان وکیوم تا دبریدمان بعدی توصیه میشود. بنابراین گزینه درست باز گذاشتن زخم و عدم خارج سازی پلاک است. خارج سازی پلاک در این مرحله به دلیل پایدار بودن فیکساسیون و جوش نخوردن شکستگی، سازه را بی ثبات میکند و توصیه نمیشود و بستن اولیه زخم نیز طبق متن ضروری نیست.
متن مرجع: «In these cases, assuming that there is no osteolysis around the implant and the fixation is stable, surgical debridement along with antibiotics can be used to suppress the infection until the fracture heals. ... Primary wound closure is not essential and vacuum dressings can be applied until further debridement is performed and tissues look macroscopically free of infection.»
