شکستگی‌های پروگزیمال هومروس

سفتی پس از فیکساسیون شکستگی پروگزیمال هومروس

عارضه غالب:

سفتی شانه شایع‌ترین عارضه پس از شکستگی پروگزیمال هومروس است و کنتراکچر و چسبندگی کپسولی مهم‌ترین علت محدودیت حرکت پس از فیکساسیون است نکته سوال.

مکانیسم:

بی‌حرکتی، درد و چسبندگی کپسول، دامنه حرکت را محدود می‌کنند.

سایر گزینه‌ها:

• پلیت بیش‌از‌حد بالا می‌تواند ایمپینجمنت دهد، اما علت غالب محدودیت نیست.
• مال‌یونیون توبروزیتی و پارگی کاف هم ممکن‌اند ولی شایع‌ترین علت کلی، کنتراکچر کپسولی است.

نکته بالینی:

بیشتر موارد با فیزیوتراپی پاسخ می‌دهند؛ رهاسازی کپسولی به‌ندرت لازم می‌شود.

مدیریت هد-ایمپکشن بر اساس درصد درگیری

درصد درگیری:

• کمتر از ۲۰٪ در زمینه دررفتگی ممکن است نادیده گرفته شود مگر سبب دررفتگی مکرر شود.
• ۲۰ تا ۵۰٪: بالا آوردن قطعه سر و گرافت زیر آن یا آلوگرافت استئوآرتیکولار نکته سوال.
• بیش از ۵۰٪: همی در حالت حاد، یا ریورس در دررفتگی مزمن قفل‌شده.

چرا گرافت:

در جوان حفظ مفصل طبیعی اولویت دارد؛ بالا آوردن سطح فرورفته و پر کردن حفره با گرافت، آناتومی را بازمی‌گرداند.

نکته بالینی:

ویژگی‌های سر (اسپلیت، ایمپکشن، دررفتگی) بر سایر دسته‌بندی‌ها اولویت دارند.

سالویج همی ناموفق با سایش گلنوئید

اصل سالویج:

همی ناموفق با درد و سایش گلنوئید یا شکست توبروزیتی، در سالمند با تبدیل به آرتروپلاستی معکوس درمان می‌شود نکته سوال.

چرا ریورس:

ریورس مرکز چرخش را مدیالیزه و دلتوئید را مزیت مکانیکی می‌دهد تا حتی با کاف یا توبروزیتی ناکارآمد، الیویشن فعال ممکن شود.

چرا نه آناتومیک:

پروتز آناتومیک در زمینه کاف ناکارآمد و سایش گلنوئید پاسخ نمی‌دهد.

نکته بالینی:

ریویژن همی ناموفق به ریورس از ریویژن آرتروپلاستی ناموفق دیگر آسان‌تر است.