شکستگی و دررفتگی‌های دست

تحمل انگولیشن در شکستگی شفت متاکارپ

پاسخ درست (متاکارپ پنجم): طبق جدول اندیکاسیون درمان غیرجراحی شکستگی متاکارپ در فصل، حد قابل قبول انگولیشن دورسال شفت برای هر متاکارپ متفاوت است: متاکارپ دوم بیش از ۱۰ درجه، متاکارپ سوم بیش از ۱۰ درجه، متاکارپ چهارم بیش از ۲۵ درجه و متاکارپ پنجم بیش از ۴۵ درجه را تحمل نمی کند. بنابراین متاکارپ پنجم بیشترین انگولیشن قابل تحمل را دارد.

علت آناتومیک: پایداری مفصل CMC از سمت اولنار به رادیال افزایش و تحرک دورسال-ولار آن کاهش می یابد. مفصل CMC انگشتان حلقه و کوچک متحرک تر است، پس انگشتان مرزی اولنار دفورمیتی بیشتری را تحمل می کنند، در حالی که متاکارپ های اشاره و میانی کمترین تحمل را دارند.

چرا گزینه های دیگر غلط اند: متاکارپ دوم و سوم فقط تا حدود ۱۰ درجه را تحمل می کنند چون مفصل CMC آنها تقریبا ثابت است؛ متاکارپ چهارم حد میانی حدود ۲۵ درجه دارد. هیچ یک به اندازه متاکارپ پنجم انگولیشن را تحمل نمی کنند نکته سوال.

مالت فینگر استخوانی همراه با سابلاکساسیون - درمان

پاسخ درست (جااندازی بسته و اکستنشن بلاک پینینگ): در مالت استخوانی، تاندون ترمینال همراه با قطعه ای از سطح مفصلی دورسال فالانکس دیستال کنده می شود. وقتی قطعه دورسال بزرگ باشد بیش از یک سوم سطح مفصلی، سابلاکساسیون ولار فالانکس دیستال رخ می دهد که اندیکاسیون درمان جراحی است. فصل برای آسیب حاد صریحا می گوید جااندازی بسته همراه با پین از راه پوست انجام می شود: یک پین ترانس آرتیکولار از DIP در حدود ۵ درجه اکستنشن، و یک پین بلاک دورسال در سر فالانکس میانی برای جلوگیری از مهاجرت پروگزیمال قطعه دورسال که همان اصل extension block pinning است.

نکته کلیدی: اپروچ باز/دورسال در فصل فقط برای شکستگی های مزمن رزرو شده است؛ در حالت حاد جااندازی بسته با پینینگ ترجیح دارد نکته سوال.

چرا گزینه های دیگر غلط اند: جااندازی بسته و اسپلینت فقط برای مالت بدون سابلاکساسیون کافی است؛ با سابلاکساسیون اندیکاسیون جراحی است. جااندازی باز و پین و جااندازی باز و پیچ گذاری رویکردهای بازند که در حالت حاد لازم نیستند و ریسک سفتی و عوارض بافت نرم را بالا می برند.

ادامه درمان دررفتگی ولار خالص مفصل PIP

پاسخ درست و دلیل: در دررفتگی ولار خالص PIP، آسیب اصلی پارگی سنترال اسلیپ است. رفرنس می‌گوید پس از جااندازی، مفصل PIP باید به مدت ۴ تا ۶ هفته اسپلینت شود و حرکت اکتیو DIP و MCP آزاد بماند؛ هدف اصلی ترمیم سنترال اسلیپ و پیشگیری از بوتونیر است. این یعنی استاتیک PIP اکستنشن اسپلینت که PIP را در اکستنشن ثابت نگه می‌دارد، پس گزینه د درست است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند: الف غلط است چون حرکت زودرس بدون حمایت، مانع ترمیم سنترال اسلیپ پاره‌شده می‌شود و خطر بوتونیر را بالا می‌برد؛ این رویکرد مخصوص دررفتگی دورسال است. ب غلط است چون بادی‌تیپینگ PIP را در اکستنشن ثابت نگه نمی‌دارد. ج غلط است چون اکستنشن بلاک اسپلینت در فلکشن ۴۵ تا ۶۰ درجه برای شکستگی-دررفتگی دورسال PIP (لبه ولار) به‌کار می‌رود نه برای دررفتگی ولار خالص که نیازمند نگه‌داشتن مفصل در اکستنشن است.