آقای ۳۱ ساله به دنبال ریزش معدن و گاز گرفتگی به اورژانس آورده شده است، پس از ۲ روز بستری و بازگشت هوشیاری درمعاینه، تندرنس میدلاین گردنی دارد و حرکات چرخشی گردن دردناک بوده و معاینات عصبی نرمال است. در سی تی اسکن انجام شده یافته غیرطبیعی وجود ندارد. اقدام مناسب بعدی کدام است؟
بیمار علامتدار با سیتی منفی و تندرنس پایدار
دستهبندی بیمار:
بیمار هوشیار و از نظر نورولوژیک سالم با سیتی منفی ولی تندرنس پایدار خط میانی گردن، در گروه علامتدار قرار میگیرد.
رویکرد ترجیحی:
در بیمار سالم نورولوژیک با سیتی منفی و تندرنس پایدار، نویسندگان ادامه ایموبیلیزاسیون با کلار و معاینه مجدد در ۱۰ تا ۱۴ روز را ترجیح میدهند مگر خطر عوارض ایموبیلیزاسیون بالا باشد نکته سوال.
امآرآی اورژانس تنها در صورت نقص نورولوژیک پایدار یا خطر بالای عوارض ایموبیلیزاسیون انتخاب میشود.
چرا گزینههای دیگر غلطاند:
امآرآی فوری برای بیمار با معاینه عصبی سالم در این مرحله ضروری نیست.
تکرار سیتی باکیفیت منفی اطلاعات جدید نسج نرم نمیدهد.
رادیوگرافی فلکشن اکستنشن در فاز حاد با درد شدید توصیه نمیشود.
خانم ۲۸ سالهای ۱۰ ساعت پس از حادثه، در اورژانس تحت معاینه قرار میگیرد. فشار خون میانگین شریانی ۶۰، پالس ریت قلبی ۵۸، urine output نرمال و neurologic level: T4 میباشد. اقدام درمانی مناسب کدام است؟
شوک نوروژنیک و حفظ فشار پرفیوژن نخاع
شرح بالینی:
بیمار با سطح نورولوژیک T4 و افت فشار شریانی همراه با برادیکاردی و برونده ادراری نرمال، تابلوی شوک نوروژنیک دارد نه شوک هموراژیک؛ در شوک هموراژیک تاکیکاردی پاسخ جبرانی است.
اقدام درست:
پس از رد علل خونریزیدهنده و اطمینان از حجم کافی، در صورت تداوم افت فشار از وازوپرسور برای حفظ فشار شریانی متوسط بالای ۸۵ میلیمتر جیوه به مدت یک هفته استفاده میشود نکته سوال.
در آسیب توراسیک فوقانی نوراپینفرین و در توراسیک میانی تا تحتانی فنیلافرین یا نوراپینفرین مناسب است.
چرا گزینههای دیگر غلطاند:
مایعدرمانی تنها در شوک نوروژنیک مقاوم خطر ادم ریه و هایپوپرفیوژن نخاع دارد و کافی نیست.
متیلپردنیزولون در رفرنس بهعنوان درمان استاندارد توصیه نشده و دوز بالای ۴۸ ساعته در بالغان جایی ندارد.
ترومبولیتیک در رفرنس برای آسیب نخاعی هیچ جایگاهی ندارد و خطرناک است.
آقای ۷۵ ساله به دنبال ریزش معدن و گازگرفتگی با کاهش هوشیاری به اورژانس آورده شده است، سیتی اسکن انجام شده یافته غیرطبیعی ندارد به بیمار اشاره کند اما وقتی روی ران بیمار فشار میآورید درد ندارد و اندام روی تشک میافتد. حرکات چرخشی گردن در دناک دارد. معاینات عصبی نرمال است. اقدام مناسب بعدی کدام است؟
کلیرانس مهره گردنی در بیمار سالمند با تندرنس پایدار
دستهبندی بیمار:
بیمار سالمند با کاهش هوشیاری و درد هنگام چرخش گردن، علامتدار محسوب میشود و سیتی منفی او کلیرانس را قطعی نمیکند.
رویکرد:
در بیمار با سیتی منفی ولی تندرنس یا علامت پایدار، یا ادامه ایموبیلیزاسیون و معاینه مجدد در ۱۰ تا ۱۴ روز انتخاب میشود یا امآرآی.
در سالمند که ایموبیلیزاسیون طولانی خطر دیسفاژی، سقوط، عفونت تنفسی و دلیریوم را بالا میبرد، امآرآی برای کلیرانس ترجیح دارد نکته سوال.
چرا گزینههای دیگر غلطاند:
تکرار سیتی در سیتی باکیفیت منفی، آسیب پنهان نسج نرم را آشکار نمیکند.
ترخیص با کلار بدون رفع ابهام، خطر آسیب ناپایدار پنهان دارد.
رادیوگرافی فلکشن اکستنشن در فاز حاد توصیه نمیشود چون حرکت کافی ایجاد نمیکند.
