کودک ۷ ساله با شکستگی دیافیزیال با جابجایی زیاد اولنا مراجعه میکند. دو هفته پس از آسیب، توانایی اکستانسیون کامل انگشت ۴ را ندارد. مهمترین علت چیست؟
گیر افتادن فلکسور عمقی در شکستگی اولنا
مکانیسم:
بر اساس متن راکوود، در شکستگی شفت اولنا با جابجایی زیاد، فلکسور دیجیتوروم پروفوندوس می تواند در محل شکستگی گیر بیفتد، زیرا بخش زیادی از سطح ولار شفت اولنا توسط این عضله پوشیده شده است.
گیر افتادن فلکسور عمقی، اکستنشن کامل انگشت درگیر، که معمولا اشاره، میانی یا حلقه است، را محدود می کند (نکته گزینه ب).
درمان ارجح، ازادسازی جراحی بافت گیر افتاده از محل شکستگی است.
رد سایر گزینه ها:
گزینه الف فلج عصب مدیان الگوی متفاوتی ایجاد می کند و محدودیت اکستنشن یک انگشت خاص به این شکل از ان انتظار نمی رود.
گزینه ج عضله گیر افتاده در شفت اولنا فلکسور عمقی است نه فلکسور سطحی.
گزینه د سندرم کمپارتمان با درد شدید، افزایش اضطراب و نیاز به مسکن همراه است و علت اختصاصی محدودیت اکستنشن یک انگشت نیست.
رخداد سینوستوز بین دو استخوان بعد از درمان شکستگی شفت دیستال رادیوس و اولنا در کودکان در کدام یک از موارد زیر بیش از بقیه است؟ (بورد 1403)
سینوستوز رادیواولنار پس از شکستگی شفت ساعد
مکانیسم:
سینوستوز پس از تروما به از بین رفتن کامل چرخش ساعد منجر می شود و در کودکان عارضه نادری است که بیشتر با اسیب پر انرژی و شکستگی هایی که جراحی شده اند همراهی دارد.
بر اساس متن راکوود کودکان، ریسک کراس یونیون زمانی افزایش می یابد که جااندازی باز و فیکساسیون داخلی هر دو استخوان از طریق یک برش واحد انجام شود، زیرا هماتوم دو استخوان با هم ارتباط پیدا می کند و پل استخوانی بین دو استخوان شکل می گیرد.
به همین دلیل برای جلوگیری از این عارضه توصیه می شود برای باز کردن رادیوس و اولنا از دو برش جدا استفاده شود (نکته گزینه ج).
رد سایر گزینه ها:
گزینه الف جااندازی بسته و گچ ریسک سینوستوز ندارد چون بافت نرم و پریوست دست نخورده باقی می ماند.
گزینه ب نیل الاستیک با دیسکشن حداقلی همراه است و ریسک سینوستوز ان پایین تر از پلاک گذاری است.
گزینه ج استفاده از دو اپروچ جدا اقدام پیشگیرانه برای کاهش سینوستوز است نه عامل افزایش ان.
در کودک 10 سالهای که دچار شکستگی ساعد شده است احتمال remodeling در کدام نوع شکستگی کمتر است؟ (بورد 1402)
قدرت ریمادلینگ بر اساس الگوی شکستگی
نکته اصلی:
بر اساس متن راکوود، شکستگی های دفورمیتی پلاستیک نسبت به سایر الگوهای شکستگی، قدرت ریمادلینگ کمتری دارند و در صورت انگولاسیون غیرقابل قبول رادیوگرافیک یا زیبایی، ممکن است نیاز به مانیپولاسیون تدریجی و قوی زیر بیهوشی پیدا کنند (نکته گزینه الف).
علت ان میکروفرکچرهای متعدد در طول استخوان بدون خط شکستگی واحد است که بازسازی را محدودتر می کند.
رد سایر گزینه ها:
گزینه ب توروس یا باکل شکستگی پایدار با ریمادلینگ خوب است.
گزینه ج گرین استیک ناقص نیز به دلیل حفظ بخشی از پیوستگی استخوان، ریمادلینگ بهتری دارد.
گزینه د شکستگی کامل نیز در کودک ده ساله با فیزیس باز پتانسیل ریمادلینگ بیشتری نسبت به دفورمیتی پلاستیک دارد.
