شکستگی گردن رادیوس و اولکرانون اطفال

آستانه انگولیشن قابل‌قبول و درمان غیرجراحی گردن رادیوس

آستانه سن‌محور:

• در سن زیر ۱۰ سال انگولیشن گردن تا کمتر از ۴۵ درجه و در سن بالای ۱۰ سال تا کمتر از ۳۰ درجه قابل‌قبول است نکته سوال.
• این کودک ۹ ساله است و ۳۵ درجه زاویه کمتر از آستانه ۴۵ درجه قرار دارد، پس نیاز به جااندازی مجدد یا جراحی ندارد.

ریمادلینگ و پیگیری:

• انگولیشن تا حدود ۴۵ درجه در صورت دررفته‌نبودن سر ریمادل می‌شود و درمان محافظه‌کارانه نتیجه خوب می‌دهد.
• ایمموبیلیزیشن کوتاه با آتل و پیگیری با رادیوگرافی سریال کافی است؛ تلاش‌های مکرر جااندازی خطر آسیب بیشتر دارد.

درمان شکستگی اینترا-آرتیکولار سر رادیوس با جابجایی

آستانه جابجایی:

• هدف درمان، کاهش جابجایی سر رادیوس به کمتر از ۲ میلیمتر است؛ این بیمار با جابجایی ۳ میلیمتر فراتر از آستانه قرار دارد نکته سوال.
• برخلاف انگولیشن، جابجایی به‌خوبی تحمل نمی‌شود و کم‌افکت ایجاد می‌کند.

رویکرد در شکستگی سر رادیوس:

• در شکستگی‌های اینترا-آرتیکولار سر رادیوس، به‌دلیل گزارش‌های افزایش ساب‌لاکسیشن خلفی رادیوکپیتلار و ناکنگروئنسی مفصلی، رویکرد تهاجمی‌تر و ریداکشن باز با فیکساسیون داخلی برای بازگرداندن کنگروئنسی مفصل ترجیح دارد (۱۰۰٪ امتحانی).
• فیکساسیون پایدار امکان حرکت زودرس را فراهم می‌کند.

نکته: در شکستگی گردن رادیوس اکسترا-آرتیکولار برعکس، ابتدا تمام روش‌های بسته و پرکوتانئوس امتحان می‌شوند و آتل تنها برای جابجایی حداقلی است.

وضعیت بی‌حرکتی شکستگی اولکرانون نوع flexion در اطفال

پاسخ صحیح گزینه ج است. در شکستگی اولکرانون نوع flexion injury و بدون جابجایی در کودکان، اندام در گچ بلند ساعد با آرنج در نزدیک اکستنشن (تقریبا flexion پنج تا ده درجه) بی حرکت می شود؛ این وضعیت نیروی کششی عضله سه سر را بر قطعه شکسته کاهش می دهد و از باز شدن خط شکستگی جلوگیری می کند. چرا گزینه های دیگر غلط اند: الف و ب غلط اند چون فلکشن بیشتر آرنج در شکستگی نوع flexion سبب اعمال نیروی کششی تریسپس و جدا شدن قطعه شکسته می شود. د غلط است چون اکستنشن کامل وضعیت ناپایداری ایجاد می کند و معمولا برای بی حرکتی استاندارد انتخاب نمی شود؛ وضعیت نزدیک اکستنشن با چند درجه فلکشن ارجح است.