شکستگی فیزیال پروگزیمال تیبیا

نمای رادیوگرافی شکستگی توبرکل تیبیا

نمای انتخابی:

• روش استاندارد شناسایی شکستگی توبرکل تیبیا، رادیوگرافی lateral ساده است.
• نمای lateral باید با کمی internal rotation تیبیا گرفته شود تا توبرکل کمی لترال، عمود بر کاست اشعه قرار گیرد و قدرت تشخیص بهبود یابد نکته سوال.

نکات تکمیلی:

• در کودک نابالغ، شکستگی توبرکل ممکن است تنها به‌صورت یک fleck کوچک استخوانی در قدام دیده شود، در حالی‌که قطعه غضروفی واقعی بزرگ‌تر است.
• گاهی تنها شاهد رادیوگرافیک، hemarthrosis است که با محو شدن fat plane (از دست رفتن مرز واضح خلفی تاندون quadriceps) شناخته می‌شود.
• در آسیب‌های شدیدتر، CT برای تعیین درگیری داخل‌مفصلی کمک‌کننده است.

علل ژنورکورواتوم تأخیری پروگزیمال تیبیا

مکانیسم recurvatum:

• recurvatum شایع‌ترین دفورمیتی پس از آسیب فیز یا توبرکل پروگزیمال تیبیا است و ناشی از ارست رشد قدامی فیز می‌باشد.
• گذاشتن پین در قدام متافیز پروگزیمال تیبیا همراه با تراکشن، سبب آسیب و ارست بخش قدامی فیز و در نتیجه recurvatum تأخیری می‌شود.

چرا گزینه صحیح:

• گذاشتن پین در خلف متافیز، بخش قدامی فیز را درگیر نمی‌کند، لذا منجر به recurvatum نمی‌شود نکته سوال.
• سایر گزینه‌ها (تراکشن زیاد، pin tract infection، گچ‌گیری طولانی) همگی می‌توانند به اختلال رشد قدامی و recurvatum منجر شوند.

نکته: recurvatum پایدار را می‌توان با osteotomy اصلاح کرد و پیگیری رادیوگرافیک با مقایسه سمت مقابل ضروری است.

درمان شکستگی داخل‌مفصلی Salter-Harris III پروگزیمال تیبیا

اندیکاسیون جااندازی باز:

• جااندازی باز برای تمام شکستگی‌های تایپ III جابه‌جا با گسترش داخل‌مفصلی اندیکاسیون دارد تا congruency سطح مفصل بازسازی شود نکته سوال.
• جابجایی باقیمانده بیش از ۲ تا ۳ میلی‌متر می‌تواند منجر به extensor lag و ضعف quadriceps شود.

انتخاب فیکساسیون بر اساس سن:

• در کودک ۱۰ ساله (سن کمتر از ۱۱)، smooth K-wire (پین) برای فیکساسیون قطعه اپی‌فیزی ترجیح داده می‌شود تا خطر آسیب به صفحه رشد کمینه شود.
• در سنین بالاتر از ۱۱ سال، پیچ کانوله گزینه فیکساسیون است.