کمپارتمان سندروم در اطفال

ویژگی‌های سندروم کمپارتمان حاد در کودکان

پاسخ و استدلال:

• این سوال به‌دنبال گزینه غلط است و بر اساس رفرنس، شیوع سندروم کمپارتمان در شکستگی‌های باز کمتر نیست بلکه بیشتر است.
• رفرنس به‌صراحت بیان می‌کند که شکستگی‌های باز در مقایسه با شکستگی‌های بسته با شیوع بالاتر سندروم کمپارتمان همراه‌اند، زیرا معمولا با آسیب پرانرژی‌تر همراه بوده و پارگی فاسیا منجر به دکمپرشن کافی همه کمپارتمان‌ها نمی‌شود.
• بنابراین گزینه ج عبارت نادرست و پاسخ صحیح این سوال است.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند:

• گزینه الف درست است، زیرا رفرنس بیان می‌کند بیشتر موارد سندروم کمپارتمان با شکستگی همراه‌اند.
• گزینه ب درست است، چون رفرنس تاکید می‌کند هم آسیب‌های کم‌انرژی و هم پرانرژی می‌توانند منجر به سندروم کمپارتمان شوند.
• گزینه د درست است، زیرا رفرنس می‌گوید زمان دقیق تبدیل به سندروم کمپارتمان به‌سختی قابل تعیین بوده و در هر بیمار متفاوت است.

منبع: rwP Ch6 - Compartment Syndrome in Children - Fracture Compartment Syndrome

سه A در سندرم کمپارتمان اطفال. در کودک کم سن، شش P کلاسیک (درد، فشار، رنگ پریدگی، پارستزی، فلج، بی نبضی) غیرقابل اعتماد است چون در بچه ناتوان یا کم سن به سختی قابل ارزیابی است. متن صراحتا میگوید در کودکان کم سن سه A مفیدتر است: anxiety یا بیقراری، agitation یا گریه، و نیاز فزاینده به آنالژزی. پس گزینه بیقراری و گریه مداوم درست است. رنگ پریدگی دیستال یکی از همان P های غیرقابل اعتماد است و متن آن را نشانگر ضعیف میداند. فلج عضلات late and insensitive است و در متن نشانه دیررس و کم حساسیت خوانده شده. پارستزی هرچند در حدود ۷۵ درصد موارد دیده میشود ولی در کودک بیکلام قابل اتکا نیست و اهمیت تشخیصی زودرس آن کمتر از تریاد بیقراری و گریه است. بنابراین حساس ترین و کاربردی ترین یافته در این سن همان بیقراری و گریه مداوم است.

متن مرجع: «In younger children, the three As are more useful in making a diagnosis of compartment syndrome, and they are anxiety (or restlessness), agitation (or crying), and an increasing analgesia requirement.»

منبع: Rockwood Peds Ch6 - Compartment Syndrome

یافته‌های بالینی سندرم کمپارتمان در کودکان

شش P و محدودیت آن:

شش P شامل درد، فشار، رنگ‌پریدگی، پارستزی، فلج و نبض‌ناپذیری به‌عنوان نشانگرهای کلاسیک توصیف شده‌اند، اما در کودک، بیمار کاهش‌هوشیار یا مراجعه دیررس قابل اعتماد نیستند و نبض‌ناپذیری و فلج یافته‌های دیررس‌اند.

سه A در کودکان:

• در کودکان کم‌سن سه A ارزش تشخیصی بیشتری دارند: اضطراب یا بی‌قراری، تحریک یا گریه، و افزایش نیاز به مسکن نکته سوال.
• افزایش پیوسته دوز و دفعات مسکن یک نشانگر زودرس و کمک‌کننده در کودکان است.

درد نامتناسب:

درد بیش از حد انتظار که با کشش غیرفعال کمپارتمان تشدید می‌شود، یافته فیزیکی حساس و زودرس است؛ تورم و سفتی کمپارتمان عینی ولی اغلب غیرقابل‌اعتمادند.

نکته بالینی: در کودک کاهش‌هوشیار یا کم‌سن، تکیه بر نبض و فلج تشخیص را به تأخیر می‌اندازد؛ افزایش نیاز مسکن و بی‌قراری را جدی بگیرید.