در معاینه پسر ۱۶ سالهای متوجه لنگش حین راه رفتن میشوید. بیمار سابقهای از شروع درد هیپ و لنگش از حدود ۸ ماه قبل را میدهد که به چندین درمانگاه مراجعه کرده و علت آن مشخص نشده است. با توجه به رادیوگرافی بیمار، اقدام بعدی شما کدام است؟
درمان SCFE مزمن دوطرفه
اصل کلی: پسر ۱۶ ساله با سابقه ۸ ماهه درد و لنگش، اسلیپ مزمن است؛ سن بالای ۱۶ سال با فیز باز و دوطرفگی، زمینه اندوکرین را مطرح میکند و درمان قطعی، فیکساسیون insitu اپیفیز به گردن فمور است تا اسلیپ بیشتر مهار شود.
چرا گزینه ج کلید است: بیمار با سن بالا و سابقه طولانی نیازمند تثبیت دوطرفه است؛ فیکساسیون insitu استاندارد درمان اسلیپ مزمن است و در این سوال دو پیچ کانوله برای ثبات بیشتر انتخاب شده است؛ جااندازی در اسلیپ مزمن به علت خطر بالای نکروز آواسکولار انجام نمیشود.
چرا بقیه غلطاند:
گزینه الف غلط است چون تحتنظر گرفتن صرف در اسلیپ تثبیتنشده، خطر پیشرفت لغزش و نکروز را به همراه دارد و درمان قطعی نیست.
گزینه ب غلط در نظر گرفته شده چون کلید رسمی روی دو پیچ کانوله گذاشته شده است (دو پیچ ثبات بیشتری نسبت به یک پیچ فراهم میکند).
گزینه د غلط است چون جااندازی باز با surgical dislocation در اسلیپ مزمن خطر نکروز آواسکولار را بهشدت بالا میبرد و اقدام خط اول نیست.
در لغزش یک طرفه سر فمور SCFE کدام یک از بیماران زیر کمترین احتمال لغزش و نیاز به فیکس کردن (Pinning) سمت مقابل را دارد؟
ریسک درگیری هیپ مقابل و اندیکاسیون پینینگ پیشگیرانه
اصل کلی: کمترین احتمال اسلیپ طرف مقابل مربوط به بیمار بالغتر اسکلتی و بدون زمینه متابولیک است. نابالغی اسکلتی و سن کم، قویترین پیشبینیکننده اسلیپ متعاقب طرف مقابلاند.
چرا گزینه الف درست است: در مطالعات، هیچ پسر ۱۵ ساله یا بزرگتر در زمان تشخیص اولیه دچار اسلیپ طرف مقابل نشد؛ قد بلند و باریکاندام بودن نیز برخلاف چاقی است که با اسلیپ همراهی دارد، پس این بیمار کمترین خطر و کمترین نیاز به پینینگ پیشگیرانه را دارد.
چرا بقیه غلطاند:
گزینه ب غلط است چون دختر ۹ ساله بسیار نابالغ اسکلتی است و چاقی دارد؛ بیماران جوانتر از ۱۲ سال خطر بسیار بالاتری برای درگیری دوطرفه دارند.
گزینه ج غلط است چون این بیمار ۱۳ ساله با اسلیپ خلفی است و هنوز در بازه پرخطر سنی قرار دارد، نه کمخطرترین.
گزینه د غلط است چون نارسایی کلیه با هیپرپاراتیروئیدی ثانویه همراه است و حدود ۹۵ درصد این اسلیپها دوطرفهاند، لذا این بیمار بیشترین خطر را دارد نه کمترین (روستایی بودن خطر اسلیپ را تغییر بنیادی نمیدهد).
کودک ۱۴ ساله و short stature که در حال مصرف هورمون رشد میباشد به علت درد مبهم زانو و لگن سمت راست مراجعه کرده، ئامبره تروما خفیفی را از ۱۲ روز قبل مذکر است. در رادیوگرافی klein line هیچ بخشی از اپیفیز سر فمور قطع نمیکند. محتملترین تشخیص چیست؟
نشانه Trethowan و تشخیص اسلیپ
اصل کلی: در هیپ طبیعی خط Klein که مماس بر گردن فوقانی فمور رسم میشود بخش کوچکی از اپیفیز سر فمور را قطع میکند؛ وقتی این خط دیگر هیچ بخشی از اپیفیز را قطع نکند نشانه Trethowan مثبت و مطرحکننده اسلیپ اپیفیز سر فمور است.
چرا گزینه ب درست است: درد مبهم ارجاعی به زانو و ران، مصرف هورمون رشد و کوتاهی قد (زمینه آتیپیک)، و خط Klein که اپیفیز را قطع نمیکند، همگی به نفع SCFEاند؛ اسلیپ مرتبط با درمان هورمون رشد شناختهشده است.
چرا بقیه غلطاند:
گزینه الف غلط است چون پرتس معمولا در سن کوچکتر و با تغییرات سر فمور رخ میدهد و یافته مشخصه آن نشانه Trethowan نیست.
گزینه ج و د غلطاند چون شکستگیهای Delbet گردن فمور تروماتیک و با سابقه ضربه شدید و تظاهر حاد همراهاند، نه درد مبهم چندروزه با تروما خفیف و خط Klein غیرنرمال.
