نمونه سوال ۱ از ۳
بورد ۱۴۰۴در معاینه یک کودک با دفورمیتی ظاهری ستون فقرات، flattening ناحیه باسن (buttock) همراه با کاهش لوردوز کمری، بیشتر به نفع کدامیک از تشخیصهای زیر است؟
تغییرات پوسچرال و ضعف عضلات گلوتئال در دیستروفی عضلانی دوشن
پاسخ درست (گزینه ج): در دیستروفی عضلانی دوشن ضعف پیشرونده عضلات پروگزیمال اندام تحتانی رخ میدهد و طبق متن فصل، عضلات اکستانسور هیپ (گلوتئال) اغلب اولین عضلاتی هستند که درگیر میشوند. آتروفی و ضعف گلوتئوس ماگزیموس باعث صاف شدن (flattening) ناحیه باسن میشود و ضعف اکستانسورهای هیپ الگوی راه رفتن و وضعیت بدنی مشخصی ایجاد میکند.
یافتههای بالینی همراه: ضعف عضلات گلوتئال منجر به راه رفتن ترندلنبرگ میشود؛ کودک برای بلند شدن از زمین علامت گاوئرز را نشان میدهد و علامت مریون نیز ممکن است مثبت باشد. پسودوهیپرتروفی عضلات ساق و کانتراکچر اکینوس مچ پا از یافتههای شایع دیگرند. در میان چهار گزینه فقط دوشن یک بیماری عضلانی با درگیری مشخص عضلات گلوتئال و باسن است و تنها تشخیصی است که مجموعه این یافتهها را توضیح میدهد.
چرا گزینههای دیگر غلطاند: الف غلط است چون کیفوز شویرمن یک دفورمیتی استخوانی ستون فقرات توراسیک با گوهای شدن مهرههاست و ارتباطی با آتروفی عضلات باسن یا ضعف گلوتئال ندارد. ب غلط است چون سندروم مارفان یک اختلال بافت همبند با قد بلند و آراکنوداکتیلی و اسکولیوز است و در متن فصل با صاف شدن باسن یا ضعف عضلانی پروگزیمال مرتبط نشده است. د غلط است چون اسپوندیلولیستزیس لغزش مهره است و گرچه میتواند تغییر در لوردوز ایجاد کند، یک مشکل مکانیکی ستون فقرات است نه یک میوپاتی با آتروفی عضلات گلوتئال و باسن.